بسپار شیمی سپیدان

بیش از دو دهه تجربه درزمینه بازرگانی و تأمین مواد اولیه کارخانه‌های تولیدی و صنعتی

آنتی اکسیدانت

معرفی محصول

بسیاری از پلیمرها با اکسیژن واکنش می‌دهند و ممکن است که دچار تخریب ، رنگ پریدگی، شکافهای سطوح و شکنندگی شوند. دمای بالا در طول واکنش یا در معرض نور فرابنفش به منظور کاربردهای بیرونی می‌تواند روند فرایند اکسیداسیون را تسریع بخشد. آنتی‌اکسیدان‌ها از تخریب حرارتی در طول فرایند و پایدارکننده‌های نوری از فتواکسیداسیون مواد در معرض اشعه فرابنفش جلوگیری می‌کنند. افزودنی‌های پایدارکننده‌ حرارتی و فرابنفش گوناگون برای رزین‌های مختلف در بازار در دسترس هستند. اگر چه میزان اضافه شدن این افزودنی‌ها به پلاستیک ناچیز است و براساس نوع کاربرد به طور معمول بازه ای در بین ۰۵/۰ تا ۱ درصد وزنی را شامل می‌شود، اما اثر آنها برای طول عمر و بقای پلیمر بسیار مهم است.

به طور معمول، آنتی‌اکسیدان‌ها به وسیله ترکیب با رادیکالهای ازاد و یا واکنش با هیدروپروکسیدها عمل می‌کنند. هیندرید فنولیک‌ها (Hindered phenolic) مانند بوتیل هیدروکسی‌تولوئن یا ۲و۶-دی-تی-بوتیل-۴-متیل فنول، محافظ رادیکالی (Radical scavengers) هستند و به راحتی رنگ پریده نمی‌شوند. آنتی اکسیدان هیندریک فنولید با وزن مولکولی بالاتر به دلیل فراریت کمتر مناسب برای استفاده در کاربردهای دما بالا هستند. فسفیت‌ها و تیواسترها به عنوان آنتی‌اکسیدان ثانویه مورد استفاده قرار می‌گیرد، این مواد هیدروپروکسیدهای را به منظور جلوگیری از تجزیه، متلاشی می‌کنند. فسفیت‌ها بیشترین اثر را در دماهای بالای عملیات فرایند ذوب دارند، این در حالی است که تیواترها در فاز جامد بهترین عملکرد در هنگام استفاده طولانی از دما دارند. جاذب‌های اشعه فرابنفش به وسیل جذب نور فرابنفش و آزادسازی مقدار انرژی اضافی به صورت حرارت عمل می‌کنند. ۲-هیدروکسی‌بنزوفنول، ۲-هیدروکسی‌فنیل‌بنزوتری‌آزول و ترکیبات معدنی نیکل برخی از جاذب‌های فرابنفش مرسوم هستند. کربن سیاه و رنگدانه‌های رنگی مانند تیتانیوم دی اکسید و زینک دی اکسید توانایی استفاده به عنوان جاذب‌های اشعه فرابنفش را نیز دارند.


مزایا

  • به منظور کاهش نرخ تنزیل خواص فیزیکی
  • افزایش طول عمر محصول
  • کاهش اکسیداسیون

کاربردها

صنعت پلاستیک: آنتی‌اکسیدان‌های پلاستیک در چندین فرایند مانند تزریق، اکستروژن، قالب و پلیمریزاسیون پلیمر مورد استفاده قرار می‌گیرند. آنتی‌اکسیدانهای پلاستیک افزودنی‌های شیمیایی هیتند که به پلیمرها و پلاستیکها به منظور حفاظت آنها در برابر دما و در نتیجه در مقابل اکسیداسیون اضافه می‌شود. در صورتی که از پلیمر در مقابل اکسیداسیون محافظت نشود می‌تواند برروی پلیمر اثر منفی به شکل تغیر رنگ داشته باشد.


جنبه‌های اقتصادی

ارزش بازار آنتی‌اکسیدان پلاستیک در سال ۲۰۱۶ در حدود ۶۱/۱ میلیارد دلار آمریکا گزارش شده است. پیش‌بینی می‌شود که این میزان با نرخ رشد تریکبی ۵/۴ درصد در بین سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۲ به ارزشی بالغ بر ۱۱/۲ میلیارد دلار آمریکا برسد. بازار جهانی آنتی‌اکسیدان به دوشاخه اصلی رزین‌های پلیمر و انواع آنتی‌اکسیدان تقسیم‌بندی می‌شوند. بازار پلیمر به شاخه‌های پلی‌اتیلن، پلی‌پروپیلن، PVC، پلی‌استایرن و ABS تقسیم‌بندی می‌شود. در این میان پلی‌پروپیلن بیشترین بازار مصرف آنتی‌اکسیدان را به خود اختصاص می‌دهد. دلیل این امر نه تنها افزایش رشد بازار صنایع بسته‌بندی غذایی،  کیسه‌های سنگین، فیلم‌های بهداشتی و کامپاندها است، بلکه وزن پایین، کارایی بالا، مقرون به صرفه بودن آن از دیگر دلیل افزایش افزودنی آنتی‌اکسیدان پروپیلن است. در نمودار زیر درصد بازار آنتی‌اکسیدان‌های پلاستیک براساس نوع پلیمر ارائه شده است. بازار آنتی‌اکسیدان پلاسیتک به پنج ناحیه اصلی در جهان شامل آسیا، آمریکای شمالی، اروپا، آمریکای لاتین، خاورمیانه و آفریقا تقسیم می‌شود، که از این میان آسیا مهمترین منطقه واردات و صادرات این کالا به دلیل رشد تقاضای پلیمر در صنایع اتومبیل، الکترونیک، نفت و پتروشیمی به حساب می‌آید.